Tolong cakap sesuatu.
Awak berdua benar-benar bercinta?
Tolong cakap sesuatu.
Se Gye, boleh awak cakap sesuatu?
Rakam mereka!
Se Gye, awak benar-benar sedang bercinta?
Senyum.
Senyuman yang nampak gembira.
- Apa hubungan awak? - Awak berdua bercinta?
Awak cakap cuma ia hanya atas dasar perniagaan.
Pasti kelakar untuk pura-pura tidak benar apabila kami tertangkap.
Pelik untuk buat urusan perniagaan di panggung wayang begini.
Apa yang awak nampak adalah benar.
Tulis artikel berdasarkan apa yang awak lihat.
Kami sedang mengenali satu sama lain...
dengan kepentingan bersama.
Betulkah?
- Boleh pandang ke sini? - Se Gye, tolong cakap sesuatu.
Bila semuanya bermula?
Se Gye, tolong cakap sesuatu.
- Bila hubungan awak bermula? - Apa yang awak suka tentang dia?
Bila awak mula keluar bersama?
- Tolong pandang ke sini. - Se Gye, tolong cakap sesuatu.
Beritahu kami bila awak mula bercinta.
Saya akan dedahkan butiran melalui temu bual nanti.
Jika awak terus ekori kami, saya takkan buat temu bual.
Tolong ingat tentang itu.
Sekejap!
- Tunggu. - Se Gye!
Tolong cakap sesuatu.
Terus rakam mereka!
(Episod 5)
Oh Tuhan.
Ini benar-benar mengarut.
- Awak menangis? - Saya tidak menangis.
Awak fikir saya menangis setiap hari?
- Saya fikir begitu. - Kenapa awak cakap begitu?
Awak yang mahu menonton wayang.
Semuanya salah awak.
Jadi, dengar cakap saya.
Kerana ia salah awak, buat seperti yang saya cakap.
Orang mungkin percaya jika awak menafikannya sekali...
tapi ia takkan berkesan lagi.
Awak mungkin akan dihina.
Jika saya dihina, awak juga akan dihina.
Kita tidak boleh biarkannya berlaku,
jadi mari pura-pura jadi pasangan yang bagus.
Beritahu pertemuan kita sangat indah...
dan perpisahan juga sangat indah.
Lihatlah awak, sangat cemerlang dan semuanya.
Mari cuba.
Pasangan abad ini.
(Wartawan Park)
Kenapa tiba-tiba dia hubungi saya?
Helo?
Saya dalam perjalanan pulang...
Bila dia akan sampai?
- Itu Presiden Yoo. - Pengurus Han Se Gye?
Presiden Yoo, betulkan yang Se Gye bercinta?
- Sudah berjam-jam kami tunggu. - Tolong berikan kenyataan.
- Ia benar? - Awak pasti tahu sesuatu.
Tolong berikan kenyataan.
Apakah ini? Siapa awak?
Lepaskan saya!
Kejar dia!
Kenapa mereka kejar saya?
Ia buat saya hilang akal.
- Tangkap dia! - Kenapa buat begini kepada saya?
Situasi apakah ini?
Awak rasa?
Pasangan yang jatuh cinta melarikan diri.
- Betul? - Awak marah?
Maksud saya, Se Gye.
Sejak bila Kumpulan Sunho jadi...
kumpulan yang semua orang boleh bergosip tentangnya?
Wartawan menulis perkara mengarut tentang kita.
Awak cuba mahu biarkan dan lihat sahaja?
Sumber artikel mereka adalah Setiausaha Jeong Joo Hwan.
Ada sesuatu yang berlaku antara mereka berdua.
Siasat sebanyak mungkin tentang Han Se Gye sekarang.
Berapa banyak maklumat yang awak perlukan?
Hubungannya dengan keluarga, kawan-kawan dan kekasih.
Semua yang ada perkataan "hubungan" padanya.
Saya mahu tahu tentang dia dari hujung kepala hingga hujung kaki.
Jangan terlepas apa-apa.
(Pengarah Eksekutif Seo Do Jae)
- Selamat pagi. - Apa yang awak buat?
Ada hal penting yang saya perlu uruskan.
Awak perlu uruskan gunakan komputer saya?
Hei!
Awak patut bertanggungjawab untuk masalah yang awak buat.
Tapi adakah perlu buat begini?
Lihatlah masalah yang awak buat.
Awak datang lebih awal dari yang dijangkakan.
Awa mahu kopi?
Saya tidak berikan jawatan ini untuk awak buat kopi.
Saya suruh awak singkirkan dia tapi awak buat sebaliknya.
Kenapa marah dia? Saya yang buat masalah.
Berpisah dengannya segera.
Wanita seperti dia takkan beri manfaat pada awak dalam apa-apa pun.
Ia akan nampak tidak masuk akal...
jika kami berpisah selepas mengaku bercinta.
Awak tahu berapa ramai lelaki yang pernah bercinta dengannya?
Bagi dia, bercinta dengan lelaki berbeza...
lebih mudah dari tukar warna gincu.
Semua orang tahu itu. Jangan kata yang awak tidak tahu.
Jadi, kenapa?
Sebab itu saya mahu bercinta dengannya.
Awak selalu mahu saya memiliki kekasih.
Tapi saya tidak mahu awak bercinta dengan orang sebarangan.
Cinta takkan melengkapkan awak.
Rasanya awak tidak berminat untuk mewarisi syarikat.
Saya mahu. Sebab itu saya buat begini.
Saya rasa cinta ini...
akan melengkapkan saya.
Dia sudah hilang akal?
Pasti cinta telah buat dia hilang akal.
- Tidak guna, saya akan bunuh dia! - Hei, tenang.
Hei, lepaskan. Lepaskan saya.
Awak cakap akan fikir tentangnya sambil berehat.
Awak cakap mahu berehat!
- Hei, bertenang. - Bukankah saya suruh awak tenang?
- Saya cakap begitu atau tidak? - Hei, tenang. Tolonglah!
Mereka cakap, kemurahan hati bantu mengelak dari bunuh orang.
Hei, saya begitu bermurah hati dan bersabar dengannya.
- Oh Tuhan, lepaskan saya. - Woo Mi, tolong bertenang.
Cuba tarik nafas panjang.
Dengar, saya ke panggung wayang kerana mahu bertenang.
Oh Tuhan!
Bersembunyi. Jangan tunjukkan wajah awak.
Melihat wajah awak akan buat dia lebih marah.
Kenapa perlu ke panggung wayang bersama lelaki?
Kenapa Seo Do Jae berbanding orang lain?
- Hei. - Saya kata kami tidak bercinta.
Ini tidak adil.
Saya tidak tahu dia akan datang ke lapangan terbang.
Lapangan terbang?
Awak mahu ke sesuatu tempat tanpa beritahu saya?
Saya ada sebab...
Saya tidak mahu jadi pengurus awak.
Lepaskan.
Adakah sukar mahu hubungi saya walaupun sekali?
Susah untuk awak bebaskan diri dari masalah?
Buat semuanya sendiri jika awak mahu terus begini.
Saya berhenti.
Woo Mi.
Awak tidak tahu dia bagaimana? Berikan dia masa untuk bertenang.
Ekorinya akan buat dia lebih marah.
- Helo? - Saya ibu Seo Do Jae.
Kita perlu bercakap, bukan?
Hantarkan alamat awak. Saya akan hantar kereta.
- Tapi sebenarnya... - Mari berbincang secara peribadi.
Taufan mendatang selepas ribut.
Kenapa? Apa masalahnya?
- Dia mahu berjumpa. - Siapa?
Ibu Encik Seo.
Maksud awak, ibu mentua awak?
Apa maksud awak?
("Kekasih Seo Do Jae, Han Se Gye")
Saya periksa sekali lagi hanya untuk kepastian.
Awak mahu berkahwin dengan keluarga saya?
Ke tepi jika awak mahu mengarut. Tangan saya sakit.
Betul. Saya rasa abang awak terlalu menjengkelkan.
Tidak mungkin.
Tidak mungkin dia bercinta dengannya.
Saya terfikir apa agenda dia sebenarnya.
Lihatlah masalah ini.
Tidak mungkin dapat cari idea baik di persekitaran bermasalah ini.
(Pengantin Siput, Perkhidmatan Mengemas)
"Pengantin Siput"?
(Membersih, mencuci pakaian, menggosok pakaian, mengatur.)
Kafe ini sangat senyap.
Adakah kerana ia minggu bekerja?
Saya larang mereka terima pelanggan.
Rasanya ia memang sudah dikatakan keturunan.
Maaf. Saya pernah nampak orang lain lakukan, itu sahaja.
Tidak ramai wartawan ekori awak ke sini.
Rasanya awak tidak begitu terkenal seperti yang saya fikirkan.
Kerana ia jarang berlaku.
Jika ada sesuatu awak mahu katakan, terus-terang sahaja.
Saya perlu jemput seseorang yang sangat penting.
Siapa?
Dia lelaki?
- Apa? - Saya dengar awak juga...
bercinta dengan orang asing dan ada seorang anak.
Berpisah dengan anak saya segera.
Awak hanya akan jadi kelemahan untuk dia.
Awak tersenyum?
Anak awak sangat pengecut. Saya terfikir dari mana dia dapat...
dan jelas sekali dia mencontohi awak.
- Apa? - Betul cakap awak.
Saya kelemahannya.
Ia memang bermaksud untuk serang kelemahan seseorang.
Ini cara untuk awak katakan awak takkan berpisah dengannya?
Saya cuba beritahu yang ia akan jadi sukar buat seketika.
Saya minta maaf.
Baiklah. Saya faham maksud awak.
Saya boleh berikan lebih dari cukup untuk awak sebagai pampasan.
Saya tidak perlukan duit, puan.
Beraninya awak.
Saya tidak peduli awak perlukannya atau tidak.
Awak tidak boleh menolak.
Saya sudah serahkan kepada awak...
jadi lebih baik awak buat apa yang saya mahukan.
Oh Tuhan.
(Im Jeong Yeon, ibu Do Jae)
Pasti dia belajar cara ugut orang lain daripada ibunya.
Oh Tuhan, menakutkan.
Bagaimana dia boleh dapat maklumat akaun saya?
Awak jual maklumat saya?
- Berapa banyak saya boleh dapat? - Tidak guna...
Lupakannya. Ia cuma 100 ribu dolar.
- Ya, mari dermakan. - Saya patut ajar awak?
Jadi apa? Awak mahu ambil duit itu dan berpisah dengannya?
Jangan tanya saya. Saya juga tidak tahu.
100,000 dolar tidak penting. Apa saya perlu buat tentang Woo Mi?
Awak berdua sudah terlalu lama berkawan.
Sudah sampai masanya awak berpisah.
- Awak rasa begitu? - Ya.
Mereka cakap, "Serang sementara besi panas."
Ini dia. Patahkan dan kita akan putuskan pertalian.
Awak rapikan kuku? Ia nampak cantik.
Tiada sesiapa menyebelahi saya. Satu-satunya penyokong saya tiada.
Sekarang, saya hanya ada orang aneh di sisi saya.
Woo Mi, Yu Woo Mi...
Kenapa awak ke luar negara tanpa beritahu dia?
Pecahkannya. Sekarang.
Saya perlu pergi kerja.
Saya akan buat nanti. 100 tahun dari sekarang.
Eun Ho, bagaimana awak boleh fikir tentang duit dalam situasi ini?
Awak pengkhianat. Banyak yang saya sudah lakukan untuk awak.
Woo Mi...
Oh Tuhan, telinga saya.
Dia yang cetuskan masalah.
Hei, buat sahaja apa yang awak pandai lakukan.
- Saya pandai buat apa? - Merayu untuk minta dimaafkan.
Saya bagus lakukan itu?
- Apa khabar? - Tidak sihat, sudah tentu.
Siapa beritahu awak boleh keluarkan sidang akhbar begitu?
Tarik semula segera.
"Kekasih Seo Do Jae", mengarut.
Awak tidak tahu Se Gye tidak sepadan dengannya?
Encik Seo lebih hebat berbanding Cik Han.
Lagipun, dia pewaris Kumpulan Sunho.
Hentikannya. Tarik balik semua gambar itu.
Se Gye tidak bersolek dalam gambar ini.
Dia hanya peduli tentang sutnya yang cantik?
Saya faham ia hubungan yang dirancang, tapi...
Saya gembira awak ungkit tentangnya.
Ia hanya untuk berpura-pura.
Kami ambil risiko yang tinggi.
Berapa banyak lagi kami perlu pertimbangkan?
Jangan mengarut.
Pastikan fakta awak betul.
Awak perlukan Se Gye untuk perniagaan awak.
Awak sedar kedudukan awak.
Awak mahu jumpa saya untuk bergaduh?
Mari keluar.
Saya sesuai untuk kerja pejabat.
Saya teruk dengan kerja lapangan.
Awak memang pandai buat orang marah.
Saya selalu mendengarnya.
Tapi bukan itu sebabnya saya ajak awak berjumpa.
Saya ada permintaan untuk bekerjasama.
- Kerjasama? - Sesuatu yang perlu...
untuk buat mereka nampak seperti bercinta...
dan berpisah pada masa yang betul.
Sekejap.
Helo?
Pengarah Lee?
Apa yang sedang berlaku?
Oh Tuhan.
(Jika awak bernasib baik, menjelang tahun hadapan...)
Apa yang awak buat?
Jika awak bernasib baik, menjelang tahun depan...
awak akan bekerja dengan salah seorang daripada mereka.
(New World, Train to Busan)
(The Attorney, Miracle in Cell No. 7)
Saya boleh buat sekarang.
Betul cakap awak.
Awak boleh lakukannya sekarang.
Tapi tolong ingat ini.
Walaupun awak lakukannya,
awak kawan sempurna bagi saya.
Boleh terima permohonan maaf saya?
Kingkang.
Saya minta maaf.
Ia salah saya.
Tolong maafkan saya sekali ini.
Sangat seronok hari ini.
Apa semua ini?
Apa yang awak buat?
Kenapa awak keluarkan semua lilin?
Tiada elektrik?
Oh Tuhan.
Jika bermain api waktu malam, awak akan buang air kecil atas katil.
Ini pasti kejutan.
Cakaplah, "saya minta maaf dan saya sayang awak, kawan".
Apa-apalah, cepat.
Tiup semua lilin selepas selesai.
Kenapa awak buat ini di rumah orang lain?
Oh Tuhan. Hentikannya.
Siapa mahu bersihkan semua ini?
Masuklah. Jangan risau.
Saya akan bersihkan. Maaf.
Selamat malam.
Ya.
Masuklah.
Saya minta maaf.
Saya tidak patut lakukannya.
Tolong terima permohonan maaf saya.
Kingkang.
Awak terima permohonan maaf saya?
Awak terima.
Saya harap boleh hidup seperti awak hanya sehari.
Saya mahu tahu apa yang ada dalam fikiran awak.
Itu akan jadi keterlaluan untuk awak.
Oh Tuhan, saya bencikan awak. Saya bosan dengan awak.
Jika mahu cakap sesuatu pada saya, cakaplah.
Awak boleh menyumpah saya.
Tidak mengapa jika ia sesuatu yang kasar.
- Awak boleh cakap apa sahaja. - Bagus.
Saya mahu cakap sesuatu.
Saya sudah bersedia.
Awak dapat...
uji bakat...
untuk kerja Pengarah Lee.
Apa?
Dia cakap awak boleh lakukan jika tidak kisah dapat watak kecil.
Dia mahu awak datang sendiri, tanpa pengurus.
Bersedia untuk berikan segalanya, seperti waktu awak baru bermula.
Awak dapatkan Pengarah Lee?
Kenapa tidak beritahu saya? Awak buat saya nampak teruk.
Kemas barang awak.
Tiada wartawan di depan rumah awak lagi.
- Woo Mi! - Hei.
Berhenti menghimpit Kingkang.
Apa saya perlu sediakan? Apa saya perlukan?
- Bercinta di tempat awam? - Apa pendapat awak?
Untuk berpisah, awak perlu bercinta dahulu.
Awak fikir saya ada masa untuknya?
- Saya perlu bekerja. - Ini juga kerja.
Kerja yang nampak seperti bercinta.
Saya perlukan rehat. Saya terlalu sibuk akhir-akhir ini.
Saya tidak mulakannya.
Awak mulakannya.
Jadi? Bila? Di mana? Bagaimana?
Biar saya tanya sesuatu dahulu.
Awak pernah...
bercinta sebelum ini?
Awak ingat saya siapa?
Sudah lama awak tunggu?
Do Jae.
Siapa gadis ini?
Sebenarnya...
Se Mi.
Siapa lelaki ini?
Cuma ia bukan pengalaman yang baik.
Kami takkan ikut awak berdua.
Awak bukan kanak-kanak.
Pasti memalukan jika kami ekori awak walaupun sedang bertemu janji.
Bercinta...
di khalayak ramai?
Saya perlu bertemu janji dengannya di tempat awam?
Baiklah, saya faham bahagian "tempat awam"...
tapi kami perlu bertemu janji?
Apa? Awak tidak mahu?
Bukan itu maksud saya.
Saya boleh buat dengan baik. Ia sebahagian dari kerja saya.
Awak tahu saya bagus dalam kerja saya.
Saya akan lakukannya dengan sempurna.
Hentikannya.
"Sempurna"?
Awak pernah bercinta?
Awak ingat saya siapa?
Kenapa awak hilang setiap kali kita rancang temu janji?
Saya minta maaf.
Sebenarnya...
saya ada sebab sendiri.
Jika awak mahu terus buat begini, jangan bercinta lagi.
Atau cari seseorang yang boleh terima awak selalu hilang.
Saya tidak rasa ada orang boleh terima.
Selalunya...
ia berakhir sebelum hubungan menjadi serius.
Ingat satu perkara.
Bercinta bukan masalah besar.
Apabila awak fikir ia masalah...
ia akan mula bermasalah.
Bagaimana untuk menjadi teman temu janji yang bagus.
Mengelak daripada jawab dengan ringkas.
Fokus pada temu janji.
Beritahu temu janji awak tentang diri awak.
Apabila sedang bertemu janji...
cuba berlakon seperti orang dalam filem atau apa sahaja.
Panduan bertemu janji.
Pertama, buat rancangan.
Kedua, jangan gementar.
Ketiga, berpegangan tangan.
Keempat, ada sifat kelakar yang bagus.
Kelima, dengar apa wanita itu cakap.
Ia bukan masalah besar.
Bukan masalah besar.
- Saya boleh dengar awak. - Saya juga boleh dengar awak.
Sila ke sini.
Lihat. Itu Han Se Gye.
Sila duduk.
Saya sudah duduk.
- Apa yang awak buat? - Semuanya jadi agak serius.
Kita perlu cepat.
Saya akan cuba berlakon seperti orang dalam filem.
Buka mulut.
Makan dan senyum.
Mari selesaikannya.
Dia menyuapnya.
Sukar dipercayai.
Awak pilih tempat dengan cahaya matahari.
Semua gambar akan nampak hebat.
- Sekali lagi? - Gambar sebelum ini tidak cantik.
Cuba senyum.
Kepada saya.
Nampak cantik.
Makan sayuran juga.
Awak pasti pernah menontonnya di mana-mana.
Ia bukan masalah besar.
Bukan masalah besar.
Apa pun,
awak tahu nombor akaun ibu awak?
Awak jumpa ibu saya?
Jangan risau. Tiada apa yang serius berlaku.
Awak bertemu dengannya dan awak masih hidup?
Bagaimana mungkin?
- Awak cuba buat lawak? - Tidak.
Saya serius.
(Han Se Gye mendepositkan 100,001 dolar)
Lihatlah dia.
(200,001 dolar)
(Daripada Im Jeong Yeon kepada Han Se Gye)
Helo.
(200,001 dolar)
Tunggu sebentar.
(Seramik Magnet)
Saya hubungi kerana jumlah maksimum pemindahan akaun saya.
Apa saya perlu buat untuk tingkatkan jumlah maksimum akaun saya?
Tingkatkan kepada satu bilion won.
Saya sudah mencapai had pemindahan duit...
dan saya dalam situasi sukar...
di mana saya tidak dapat pulangkan duit.
Saya perlu ke bank sendiri?
Saya tidak ada masa sekarang.
Baiklah.
Ya.
Awak mahu? Saya patut belikan untuk awak?
Tidak mengapa.
Awak suka dengan cita rasa lama.
Kenapa awak sukakannya?
Sebenarnya...
Ia tidak berubah walaupun masa berlalu.
Ini replika.
Puan, kami akan ambil yang ini.
Saya simpati kepada Wartawan Park.
Bersembunyi di sudut dan rakam orang lain bercinta.
Tidak ramai yang tumpukan perhatian kepada kita.
Mereka semua sibuk bercinta.
Siapa yang minat dengan orang yang bercinta semasa minggu kerja?
Awak tunjukkan kelemahan sekali lagi.
Awak belum puas?
Tapi nampaknya awak pernah keluar dengan ramai wanita.
Ini situasinya?
"Walaupun ditanya soalan, jangan lari dan jawab."
- Sebenarnya... - Anggap sahaja begitu.
Apa pendapat awak? Saya tidak dapat cam wajah teman wanita saya.
Saya mahu tanya sesuatu pada awak.
Saya tahu masanya sudah agak terlambat...
tapi awak ada bercinta dengan sesiapa?
Awak rasa? Saya selalu lari tanpa beritahu sesiapa.
Kenapa?
Saya dengar awak bercinta dengan seseorang.
Ia hanya gosip. Jangan percaya.
Awak bukan amatur.
Bagaimana dengan awak?
Kenapa awak bertanya?
Cuma nampak...
seperti awak biasa bersiar-siar di sini.
Ini tempat yang terkenal untuk bercinta.
Saya selalu datang ke sini.
- Dengan wanita? - Sendirian.
Saya lihat ramai orang lalu bila datang sendirian ke sini.
Saya lihat mereka dan berlatih.
Saya berlatih bagaimana mahu bezakan orang.
Tapi semuanya sia-sia.
Apa awak buat di sini sepanjang masa?
Apa?
Ini.
Minumlah.
Terima kasih.
Bergembiralah.
Segala-galanya akan baik.
Saya jumpa dia setiap hari...
tapi tidak dapat mengecam dengan pakaian berbeza.
Saya rasa sangat menyedihkan.
- Saya simpati kepada awak. - Betul cakap awak.
Saya amat menyedihkan.
Saya terlalu biadab tadi?
Tiada masalah jika seseorang yang menyedihkan seperti saya...
cakap yang saya menyedihkan.
Sekarang giliran saya.
Adakah rantai itu...
sejenis teg pengenalan?
Ini?
Saya bangun pada satu hari...
dan tiba-tiba rasa takut.
Saya tanya diri saya jika ini benar-benar diri saya.
Awak tahu mimpi apabila awak jadi kupu-kupu?
Saya menjadi kupu-kupu dalam mimpi...
atau adakah saya jadi saya dalam mimpi kupu-kupu?
(Han Se Gye)
Ini dia. Awak akan rasa selesa jika awak pakaikan padanya.
(Han Se Gye)
Anak awak sudah besar?
Satu hari dia nampak besar...
dan ada hari dia nampak lebih kecil.
Kanak-kanak memang begitu.
Mereka seperti sudah dewasa, tapi mereka masih kanak-kanak.
(Han Se Gye)
Saya tidak mahu lupa.
Serta...
saya mungkin takkan kembali lagi.
Saya lebih menyedihkan dari awak, bukan?
Bila kita akan tidur bersama?
Rumah yang sangat...
besar.
Dia cari pembantu yang kuat.
Saya dengar ada banyak barang untuk dipindahkan.
Awak lebih kuat berbanding kami, wanita pertengahan usia.
Rumah ini tidak terlalu besar.
Ada banyak kerja perlu dibuat.
(Kang Sa Ra)
- Helo? - Mereka benar-benar bercinta?
Tidak, bukan?
Mereka rancang sesuatu, bukan?
Jawab sahaja soalan saya.
Han Se Gye dan Seo Do Jae.
Saya tanya jika mereka rancang sesuatu.
Awak hubungi saya secara tiba-tiba. Ia tentang apa?
Awak tahu.
Bagaimana jika abang saya cetuskan masalah untuk awak?
Jika begitu, awak pasti kecewa kerananya.
Awak betul.
Abang awak bukan jenis orang yang boleh buat angin seseorang baik.
Tapi awak patut tanya Se Gye sendiri jika awak ada soalan.
Jangan serang saya begini.
Saya serang awak?
Awak nampak takut, tapi nampaknya awak orang yang bebas.
Baiklah.
Jika jawab soalan saya,
saya akan keluar bertemu janji dengan awak sekali.
Awak cakap awak begitu terdesak untuk dapatkan saya.
Itu sudah berlalu.
Saya bekerja sekarang, jadi saya sibuk.
Saya perlu pergi.
Baiklah. Saya perlu mulakan dengan apa?
Betul.
Gadis yang dia suka keluar dengan lelaki lain.
Anginnya pasti tidak baik.
("Temu Janji Romantik Han Se Gye dan Seo Do Jae")
(Laporan Status Saham T Road)
Ini tidak masuk akal.
- Maafkan saya. - Eun Ho tidak bekerja hari ini.
Sudah 50 kali saya katakannya.
Awak mahu?
Tidak, terima kasih.
Ia minyak wangi baru.
Sila cuba sampel ini.
Tiada apa dalam botol ini untuk dimasukkan dalam peti sejuk.
Saya rasa dia hanya hidup dengan makanan sahaja.
Awak tidak perlu hantar saya pulang.
Wartawan Park sudah lama berhenti mengekori.
Bukan itu sebab saya tumpangkan awak.
Saya juga pelajari sesuatu.
Masuklah. Terima kasih untuk hari ini.
Boleh saya...
minta bantuan awak?
Boleh awak tidak cakap begitu di tempat awam...
seperti ia bukan masalah besar?
Maksud awak, "Masuklah. Terima kasih untuk hari ini"?
Tidak, bukan itu.
Tidak mengapa.
Mari mulakan malam esok.
- Mulakan apa? - Perkara itu.
Kita akan mulakan malam esok.
Saya ada uji bakat awal pagi esok.
Saya akan hubungi awak selepas uji bakat.
Awak mahu masuk sebentar?
Saya mahu berbincang beberapa perkara sebelum kita tidur bersama.
Pertama, awak tidak boleh pakai pakaian yang mendedahkan.
Awak tidak perlu beritahu saya.
Kedua, tiada pemikiran kotor.
Saya cuma perlu pastikan saya tidak tertangkap.
- Apa awak cakap? - Saya cuma bergurau.
Boleh awak buat lawak dengan senyuman di wajah awak?
Menyentuh juga tidak dibenarkan.
Katil saya besar.
Jadi, ia sudah ditetapkan yang saya akan tidur di rumah awak?
Lebih kurang.
Juga...
saya rasa awak perlu bersedia secara mental.
Saya boleh berubah kepada orang yang pakai pakaian begini...
atau pakaian ini.
Saya tidak tahu bagaimana rupa saya.
Siapa yang tentukan standard begitu?
Jantina dan umur tidak patut tentukan apa awak patut pakai.
Saya tahu lebih baik berbanding orang lain.
Hanya kerana awak pakai pakaian lelaki...
tidak bermaksud awak lelaki.
Sama juga sebaliknya.
- Awak tidak takut? - Tidak, saya tidak takut.
Bagi saya...
ia masih diri awak...
yang berpakaian dengan pakaian berbeza.
Awak tidak takut, jadi rasanya saya boleh tunjuk kepada awak.
Orang yang saya tinggal bersama.
Orang fikir saya bercinta dengannya...
dan semua orang fikir yang dia anak saya.
Saya berubah jadi orang ini semasa majlis anugerah.
Wanita ini pula...
Awak juga kenalinya.
Dia wanita yang awak bantu.
Semua orang yang awak lihat...
adalah saya.
Ini memperingati semua memori ini.
Memperingati memori?
Hanya saya yang ingat mereka.
Semua wajah yang saya jalani kehidupannya selama seminggu.
Saya mahu ambil gambar wajah saya yang sebenar...
dan gantungkan di dinding sebelum saya mati.
Di sana.
Jadi...
saya akan jumpa awak esok.
Bunyinya sentiasa menyedihkan bagi saya.
Saya tidak tahu sama ada saya boleh jumpa awak atau tidak esok.
Jumpa lagi.
Saya cakap saya akan jumpa awak lagi.
Saya akan mengecam awak.
Selamat malam.
Pasti saya sudah hilang akal.
Kenapa jantung saya berdegup kencang?
Dia Cinderella atau sesuatu?
Dia muncul di semua tempat.
Kenapa saya tidak temuinya di mana saya mahu temuinya?
Baunya enak.
Saya perlu jaga berat badan.
Di mana dia bersembunyi?
Sekejap.
Ini ingatkan saya kepada waktu dahulu...
apabila saya perlu hantar awak pergi sendirian.
Jangan cakap begitu.
Ia buat saya rasa tua.
Awak akan pulang selepas uji bakat?
Saya akan bertemu Seo Do Jae.
Saya beritahu awak kali ini.
Baiklah.
Pasti awak ada sebab sendiri.
Woo Mi,
- awak percaya saya? - Ya.
Saya sentiasa menyebelahi orang yang paling kuat.
Awak yang paling kuat.
- Pergi hapuskan semua! - Hapuskan semua!
Awak boleh buat!
- Jangan buat masalah. - Awak juga.
Selamat tinggal.
Semoga berjaya!
(Uji Bakat Awam "Six")
Bukankah itu Han Se Gye?
Apa yang berlaku? Apa yang dia buat di sini?
Kenapa dia lakukan uji bakat?
Bukankah watak itu terlalu kecil untuknya?
Rasanya saya takkan dapat sebarang watak.
- Apa yang berlaku? - Habislah saya.
Oh Tuhan, dia menjengkelkan.
(Skrip Uji Bakat "Six")
Se Gye.
Awak datang untuk uji bakat?
- Ya. - Betul?
Awak melutut tapi pengarah tidak berikan awak watak?
- Dia melutut? - Dia melutut?
Saya akan berputus asa.
- Dia degil. - Kenapa dia melutut?
- Untuk dapatkan watak ini? - Dia begitu terdesak?
Tidak, dia tidak berikannya.
Kenapa dia tiada perasaan?
Awak begitu terdesak mahukan watak ini?
Saya datang untuk bertemu pengarah.
Biar saya bercakap perkara yang baik tentang awak.
- Tidak perlu. - Jangan bimbang.
Awak lalui banyak kesukaran.
Saya mahu bantu sebanyak mungkin.
- Saya pasti dia akan dengar. - Tidak mengapa.
Adakah saya menyinggung awak?
Saya cuma fikir awak nampak terdesak untuk watak ini.
Saya boleh buat sendiri.
Saya boleh dapatkan watak itu...
walaupun tanpa bantuan awak.
Jadi,
semoga berjaya.
Ada ketegangan antara mereka berdua.
Saya mula rasa simpati terhadapnya.
Awak datang sendirian?
Saya dengar awak ditawarkan watak utama dalam filem lain.
Saya mahu bekerja dengan awak.
Kenapa?
Oh Tuhan.
Saya menyinggungnya sekali lagi?
Saya cuma terfikir.
Bagaimana awak boleh jadi sentiasa penuh semangat...
untuk lakonan dan filem?
Saya mahu dapatkan peluang untuk bekerja dengan awak.
Sementara kita bercakap tentangnya, boleh awak berdua baca skrip?
Adegan Dua.
(Skrip Uji Bakat "Six")
Kenapa saya?
Daripada semua orang?
Awak bermasalah.
Awak tidak sempurna.
Awak tidak berguna.
Saya tidak minta dilahirkan begini.
Tapi awak pasti tahu awak tidak boleh hidup bahagia begini.
Saya akan bergembira.
Jangan hidup dengan rasa geram terhadap diri sendiri.
Matilah dengan rasa geram terhadap saya.
Jangan dekat.
Jauhkan diri!
Biar saya merampasnya.
Biar saya buat awak rasa tenang.
Sekejap.
Kenapa awak menangis?
Skrip itu suruh awak bercakap dengan begitu dingin.
Saya minta maaf.
Tapi saya rasa sangat kesal.
Jadi kenapa awak membunuhnya?
Simpati yang ikhlas boleh membutakan awak.
Dialog itu sangat sukar.
Sukar dipercayai.
Jangan bergerak.
Saya takut awak takkan mengecam saya.
Itulah sebabnya.
Awak percaya sekarang?
- Kelemahan saya. - Sudah lama saya percayakannya.
- Kenapa dengan bunga ini? - Saya fikir ini peluang yang baik.
Semasa saya menjemput awak...
saya rasa kita boleh jadi pasangan abad ini.
Awak sangat bagus dengan kerja awak.
Itu sahaja?
Bagaimana dengan kerja awak?
Ia berjalan lancar?
Sudah tentu.
Awak tidak kenal siapa saya?
Saya Han Se Gye.
Saya gembira saya membawanya.
Pengarah itu ubah fikirannya dengan mudah.
Jika dia kata takkan bekerjasama, dia patut kekal dengan keputusannya.
Rasanya lakonan saya terlalu baik untuk ditolak.
Saya tahu ia akan berlaku.
Saya akan buat Chae Yu Ri terima balasan kerana...
Awak mahu ke mana?
Masak ramen.
Saya lapar.
Awak masak ramen yang enak. Awak profesional.
- Saya tidak kata mahu kongsi. - Baiklah.
Saya akan membayar semula.
Jangan peduli tentang sesuatu seperti ini...
dan berlatih dialog dengan saya.
Saya?
Untuk awak berjaya, saya perlu berjaya dahulu.
Awak tidak mahu berjaya?
"Ya, kita bermasalah, awak dan saya."
Awak tidak ada emosi.
Mula semula. Cuba yang terbaik kali ini.
- Saya akan cuba semula. - Ya, mulakan.
"Tapi"...
"saya tahu saya ada awak."
"Sebab itu saya muncul di dunia ini."
"Mungkin..."
"awak juga..."
"telah menunggu saya."
Awak takkan baca dialog awak?
Saya terlupa.
Apa dialognya?
Bila kita akan tidur bersama?
Oh Tuhan.
Hanya itu yang awak fikirkan?
Pisau cukur.
Awak guna pisau cukur jenis apa?
Rasanya aneh berbual tentangnya dengan wanita.
Saya pernah terluka beberapa kali semasa guna pisau cukur...
dan banyak darah yang keluar.
Awak bercukur dengan baik.
Saya akan mengajar awak, jika saya ada masa.
Betul?
Jadi, boleh saya minta satu perkara lagi?
Awak ada banyak pakaian.
Awak jalani kehidupan yang keterlaluan.
Walaupun awak terlalu kaya.
Awak jual pakaian atau sesuatu?
Pakaian adalah seperti wajah saya.
Walaupun saya tidak dapat mengecam wajah...
saya boleh kenal pakaian saya sendiri.
Cubalah.
Saya tidak biasa dengan semua ini.
Begini?
Mata awak nampak seperti awak mahukan saya.
Apa maksud awak?
Saya tidak tahu cara mengikatnya.
Saya beri amaran kepada awak.
Jika awak seberang sempadan ini, ia hari terakhir awak hidup.
Saya akan terus hubungi polis jika awak lakukannya.
Katil ini sangat besar.
Kenapa?
Awak kecewa?
Saya tidak tahu saya akan berubah jadi siapa.
Saya masih tidak pasti tentangnya.
Saya masih tidak...
percaya apa yang awak cakap.
Saya mungkin berubah menjadi lelaki tua.
Jadi, saya akan hormati awak sebagai orang tua saya.
Mungkin bukan hari ini.
Jadi, mari tidur bersama juga esok.
Boleh awak fikir sebelum awak cakap sesuatu?
Kenapa? Awak mula ada perasaan terhadap saya?
Apa maksud awak? Serius.
Tidak mengapa...
selagi saya tidak tahu.
Awak tidak dapat ingat wajah sebenar saya.
Bagaimana awak mahu mengecam saya jika saya berubah?
Sebab itu saya fikir tentangnya.
Boleh saya sentuh awak?
Muka awak.
Saya akan buka mata saya.
Kecuali ia jadi terlalu kekok.
Awak hodoh.
Lihatlah siapa yang bercakap.
Ya.
Setiausaha Jeong memang betul tentang apa yang dia cakap?
Dia sudah hilang akal?
Awak sudah bangun?
Itu masih awak, bukan?
Suara awak juga sama.
Betul.
Apakah ini?
Awak tidak berubah.
Awak menipu saya atau apa?
Kenapa awak pilih untuk bergaduh dengan saya di awal pagi?
Saya beritahu awak beberapa kali saya mungkin tidak berubah.
Rasanya bukan hari ini.
Awak sengaja lakukannya untuk luangkan masa dengan saya?
Kenapa dengan awak?
Saya yang cadangkan untuk tidur bersama? Ia idea awak.
Tidak mengapa, jujur sahaja dengan saya.
Bila awak mula menipu saya?
Saya sudah beritahu saya tidak menipu awak.
Oh Tuhan, ini mengarut.
Kenapa saya tidak berubah? Masanya salah?
Begini, saya selalu beritahu awak saya tidak mahu lakukannya.
Tapi awak terus ekori saya, memujuk saya tidur bersama awak.
Sebab saya tidak jangkakannya.
Oh Tuhan, awak orang yang teruk.
Awak tidak bimbang tentang kesannya?
Awak hanya hidup hari ini?
"Mari tidur bersama lagi esok."
Bukankah awak cakap begitu semalam?
Tidak guna...
Ibu?
Kenapa awak datang ke sini begitu awal?
Kenapa saya datang ke sini? Soalan apakah itu?
Awak sudah hilang akal?
Bagaimana awak boleh bawa dia datang ke sini?
Kenapa tidak ajak dia pindah masuk ke rumah awak?
Saya ada sebab sendiri...
Hei, tarik selimut.
- Saya suruh awak tarik. - Ibu, dengar.
Saya faham awak boleh salah faham tentang situasi ini, tapi...
Dia dapat duit daripada saya. 200,000 dolar.
Dia ada beritahu awak? Tiada, bukan?
Awak beri duit kepadanya?
Apa kata kita biar dia jawab soalan itu?
Tunggu.
Apa...
Apa berlaku di sini?
Helo.
Awak...
Awak berdua, jadi...
perbualan yang saya dengar tadi adalah antara awak berdua?
Maksudnya anak saya...
- Tidak. - Tidak, puan.
Dia keluar dengan pelajar sekolah tinggi?
- Tidak. - Tidak, puan.
Ibu.
Ibu!
(Kecantikan Dalaman)
- Berapa umurnya? - Sekitar 18? 19?
Apa yang awak buat?
Kita berdua lelaki. Siapa peduli?
- Dia tidak terkejut? - Apa?
Dia panggil awak gunakan nama pertama?
Cik Han, awak cakap awak takkan lari.
- Awak tidak terlupa, bukan? - Pastikan awak tidak larikan diri.
Jadi, saya rasa ia benar.
Awak menangis?
- Kita boleh lakukannya? - Boleh, sudah tentu.
Ini milik saya.